ASTRONOMIYA VA MATEMATIKA SOHASIDA SAMARQANDLIK OLIMLARNING OʻRNI (IX-XII ASRLAR)
Kalit so'zlar
https://doi.org/10.47390/SPR1342V6SI3Y2026N05Kalit so'zlar
Samarqand, astronomiya, matematika, IX–XII asrlar, ilmiy maktab, allomalar, Oʻrta Osiyo Renessansi.Annotasiya
Ushbu maqolada IX–XII asrlarda Samarqandda astronomiya va matematikaning rivojlanishi, ushbu ilmiy maktab vakillarining ilm-fan taraqqiyotiga qoʻshgan hissasi tahlil qilinadi. Oʻrta Osiyo Renessansi davrida Samarqandda shakllangan ilmiy muhit, allomalarning matematik va astronomik tadqiqotlari, shuningdek, ularning ilmiy merosining keyingi davrlarga taʼsiri yoritiladi.
Manbalar
1. Al-Biruniy, Abu Rayhon. Qadimgi xalqlardan qolgan yodgorliklar. – Toshkent: Fan, 1968. – 488 b.
2. Al-Fargʻoniy, Ahmad. Samoviy jismlar harakati va astronomiya ilmining umumiy qoidalari haqida kitob. – Toshkent: Fan, 1998. – 128 b.
3. Al-Xorazmiy, Muhammad ibn Muso. Algebra va al-muqobala haqida risola. – Toshkent: Fan, 1983. – 95 b.
4. Berggren J. L. Episodes in the Mathematics of Medieval Islam. – New York: Springer, 1986. – 300 p.
5. Hogendijk J. P. Islamic Mathematics and Trigonometry. – Leiden: Brill, 1985. – 215 p.
6. Kennedy E. S. A Survey of Islamic Astronomical Tables. – Philadelphia: American Philosophical Society, 1956. – 210 p.
7. King D. A. Islamic Astronomical Instruments. – London: Variorum Reprints, 1995. – 350 p.
8. Saliba G. A History of Arabic Astronomy: Planetary Theories During the Golden Age of Islam. – New York: New York University Press, 1994. – 355 p.
9. Sayili A. The Observatory in Islam and Its Place in the General History of the Observatory. – Ankara: Turkish Historical Society Press, 1960. – 305 p.
10. Sezgin F. Geschichte des arabischen Schrifttums. Band V: Mathematik. – Leiden: Brill, 1974. – 420 p.
11. Ahmedov B. Oʻrta Osiyo olimlari va ularning jahon ilm-faniga qoʻshgan hissasi. – Toshkent: Fan, 1992. – 210 b.
12. Rahmonov A. Oʻrta asrlarda Movarounnahr ilm-fani tarixi. – Toshkent: Oʻzbekiston, 2003. – 256 b
